Anne Diye Ağlayan Annesiz Çocuklardık

/ 1 Şubat 2016 / 40 / 1 Yorum
Anne Diye Ağlayan Annesiz Çocuklardık

kimsesiz-cocuklar

Uzun,karanlık bir koridor.
Çocuk ağlama sesleri geliyordu kulaklarıma dört bi yandan.
Evet yürüdükçe tanıyordum bu soğukluğu.
Bu soğuk mermerleri hatırlıyordum.
Bir kapıdan içeri girdim.
Ranzalar.
Kıyılarında köşelerinde anne yazan ranzalar.
Biri bana aitti biliyordum.
Yuva diyolardı buraya.
Ne yuva ama ..
Bir gece yan ranzadaki arkadaşım hastalanmıştı anne diye ağlamıştı da duyan olmamıştı.
Gündüzleri okula gidiyorduk.
Öğretmenler herşeyi anlatıyordu da neden sevilmediğimizi anlatamıyordu.
Zaten çoktan sormaktan vazgeçmiştik.
Oyunlar oynuyoduk,gülüyorduk ama hiç tam olamadan.
Düşünce ağlamadan.
Dizimiz kanayınca umursamadan.
Ölüm.
Arkadaşlarım hep bunu düşünürlerdi.
Annelerinin öldüğünü,babalarının da öldüğünü.
Ölüm iyidi en azından istenmediğini,sevilmediğini yüzüne vurmuyordu.
Bir gün Asya çok ağlamıştı pencere de.

Devamı için  >>>>>>>>>

Yüreğine , kalemine hayran olduğum duygularını okuyana çok güzel aktarabilen ,

okuduğunuz yazının içine alabilen, yazıyı içinizde yaşatan , içeriği ile kafanızda ,

yaşamınızda yepyeni ufuklar açan , sizi düşündüren , düşünmeye zorlayan , bu güzel kalemin yazılarını zaman zaman burada paylaşacağım .

Okuyun onu mutlaka okuyun , hayatı anlamsız buluyorsanız , tatsız buluyorsanız ,

hiç bir şey size zevk vermiyorsa  “O’nu” okuyun istedim ,

Acılara gülmeyi , güçlü olmayı , hayatın gerçeklerini böylesine doğal , sade, acitasyona kaçmadan , duygu sömürüsü yapmadan , sadelikle karşınıza getiren

bu güzel kalemi okuyun istedim 🙂

Benzer Konular
Nereye Baksam Yokum !
Güneş batarken gece olunca neyi düşünüyorsan sende o eksiktir. Güneş batarken de gece yarısı da sabahın nurunda da öğle sıcağında da kendimi düşünürken buluyorum bazen. Biliyorum ben bende çok eksiğim…..
“Uçurumlarını Seçti”
Koşmak istiyorum durmadan ama yorgunum. Kalkmak istemiyorum yerimden ama her şey yapabilecekmiş gibi hayal kuruyorum. Bir yanım sızlıyor kanıyor sürekli, diğer yanım iyileşiyor yavaş yavaş.. Bir yanım uçurum diğer yanım..
Kuşlar Kadar Olamadık …
Her sabah uyandığımda tekrarlıyorum. Sessizce hayattan kaçsam.. Ama bir adım uzaklaşamıyorsunuz o hayatınızdan. Akşamına saçlarınızı kesiyorsunuz. Kimse söndürmüyor giderken yaktığı ateşleri. Bilin istedim.. *** Ömrünüzü boşa geçirdiğinizi fark ettiniz an..
Genzimde Bir Har
Şimdi ne varsa yüreğimi ezen, hepsini birer birer yakıyorum. İçime yakılan ateşe atıyorum ne varsa. İyi niyetlerim, duygularım ve ne varsa içimde. Sahi ne vardı içimde? Ömrüme kattığım ne vardı..
Gider mi dünyanın gücüne iyi niyetlerim?
Bütün dilekleri bir fulara üflesem de assam dilek ağacından.. Duaları avuçlarıma üflediğim gibi, tüm aminlerimi birer birer üfledim gökyüzüne.. Gökyüzü kokar mı?  Bilmiyorum ama nedense hep annem gibi koktuğunu düşünüyorum...
Uçmamayı Öğretebilir misin kuşa?
Bir çift göz ne kadar uzak olabilir ki burnunun dibindeyken? Neden uzak ki böyle sevmeler? Böylesine uzak olmayı, Bu kadar mesafeyi, Sevilirken sevilmemem gerektiğini anlamayı, Üzülmeye bile hakkım olmadığını düşünmeyi,..

Anne Diye Ağlayan Annesiz Çocuklardık (1 Yorum)

  1. Bu yazıyı yazan kişiyi hemen tahmin ettim yazıları kalbime dokunuyor hüzünlendiriyor yüregine kalemine saglık paylasım icin tesekkurler emeğinize sağlık